உலகக் கோப்பை கொண்டாட்டம் (3) : வியர்வையை பொருட்படுத்தாத ”அந்த” உணர்வு

உலகக் கோப்பை கொண்டாட்டம் (4) :  வியர்வையை பொருட்படுத்தாத  ”அந்த” உணர்வு

  அக்குள் வியர்வை நாற்றம் போக அடிங்க இந்த செண்டை, உங்கள் வியர்வை நாற்றம் போக போடுங்க இந்த பவுடரை போன்ற விளம்பரங்களை பார்த்திருக்கிறோம். வியர்வைகள் வழியும் உழைப்பாளிகளை தினம் தினம் தெருவில் பார்க்கிறோம். வெயிலில் வியர்வையோடு நடந்து வந்தால் முதலில் சொல்லுவது எப்பா என்ன வியர்வை என்றுதான் முதலில் சலித்துக் கொள்வோம்.

       பொதுவாக வியர்வைக்கு சிறு நீருக்கு கொடுக்கும் மரியாதையை விட கொஞ்சம் அதிகமாக இருக்கும், அவ்வளவுதான்.  செக்ஸில் அதை கண்டுகொள்வதில்லை, வியர்வை இல்லாத புணர்வு காற்றோடு புணர்வது போலதானே, உடல்களின் ஸ்பரிசம் வியர்வைகளால் இன்னும் இன்னும் கூட்டுதே. வியர்வை அன்பின் சின்னமாக இருப்பது செக்ஸில் மட்டுமே.

    

 இதெல்லாம் சொல்லுவதற்க்கான பதிவல்ல இது.

 இப்படியான வியர்வையில் தொப்பலாக நனைந்த சட்டைகளை ஒருவருக்கு மாற்றிக் கொள்வதை பார்த்திருக்கிறிர்களா. பார்க்கவில்லையென்றால் இந்த உலக கோப்பை காலபந்து போட்டியை பாருங்கள். ஒவ்வரு விளையாட்டு முடிந்ததும், எதிர் அணி வீரர்கள் ஒருவருக்கு ஓருவர் தங்கள் சட்டைகளை மாற்றிக் கொள்வார்கள். இது ஒரு நினைவு சின்னம் போல.வைத்துக்கொள்வார்கள்.

  பெரும்பாலும் எதிர் அணியில் அவர்களுக்கு பிடித்த வீரரின் சட்டையை கேட்டு மாற்றிக் கொள்வார்கள். வியர்வையால்  ஊறிப்போன அந்த சட்டையை மாற்றிக் கொள்வதன் மூலம் விளையாட்டு மனபாண்மையை காட்டிக் கொள்கிறார்கள், சில நிமிடம் வரை ஒருவருக்கு ஒருவர் போட்டி போட்டுருப்பார்கள், முட்டி மோதி கொண்டிருப்பார்கள், அதில் ஒருவர் வெற்றி பெற்றிருப்பார் ஒருவர் தோல்வி அடைந்திருப்பார் ஆனாலும் விளையாட்டு முடிந்த பின் எல்லோரும் சமமே. அதன் பின் போட்டி போட ஏதுவும் இல்லை. இதுதான் விளையாட்டு மனப்பான்மை. அப்படியான மகத்துவமான உணர்வை வெளிக்காட்ட இப்படியாக செய்கிறார்கள்.. பல வருடங்களாக இருந்துவருகிறது இந்த வழக்கம், ஏனோ கால்பந்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. எப்பொழுதோ ஏற்பட்ட இப்படியான பழக்கம் இப்பொழுது ஒரு வழக்கமாக மாறிவிட்டது எனலாம்.

    சிலர் வாங்கிய சட்டைகளை துவைப்பது கூட கிடையாதாம், அந்த அளவிற்க்கு  நினைவாக வைத்திருக்கிறார்கள்.

 அது சரி பெண்கள் கால்பந்து விளையாட்டு போட்டியின் முடிவில் இபபடியாக மைதானத்திலே சட்டையை ஒருவருக்கு ஒருவர் மாற்றிக் கொள்வார்களா என நீங்கள் கேட்க்கும் கேள்வி கேட்கிறது. சில நேரம்  நடக்கும். 

 

     எதிர்ப்பு, பகை, போட்டி, போன்றவற்றை மட்டும் தாண்டியது விளையாட்டு உணர்வு அல்ல வியர்வையை கூட கடந்தது - வியர்வைகளை பொருட்படுத்தாத உணர்வு.

உலக கால்பந்து கோப்பை – ஸ்டையிலு ஸ்டையிலுதான்

உலக கால்பந்து கோப்பை – ஸ்டையிலு ஸ்டையிலுதான்

 

 

பந்தை சக வீரர்களுக்குள் பாஸ் செய்வதில் பல முறைகள் உள்ளது, தரை வழி மார்கமாக நெடுந்தொலைவு பாஸ், தரை வழி நெடுந்தொலைவு பாஸ், சிறு தூரத்துக்குள் பாஸ், நம் அணி திசையை நோக்கிய பாஸ் –இதற்க்கு மைனஸ் என்பார்கள்.

ஒவ்வொரு நாட்டு அணியினரும் ஒவ்வொரு விதமாக விளையாடுவார்கள். ஜெர்மானி, இங்கிலாந்து நெதர்லாந்து போன்ற ஐரோப்பிய அணிகள் நெடுந்தொலைவு பாஸ் கொடுத்து விளையாடுவார்கள். அதிலும் ஆகாயம் வழியாக பாஸ் கொடுப்பதில் கை தேர்ந்தவர்கள். இந்த முறையில் விளையாட சரியான கணிப்பு, வலிமை, கட்டுக்கோப்பு, ஓழுங்கு வேண்டும். இங்கிருந்து அங்கு, அங்கு இருந்து இங்கு இப்படி பாய்ண்டு டூ பாய்ண்ட் முறை ஐரோப்பிய முறை. மிக நேர்த்தியான கட்டிட ப்ளூ ப்ரிண்ட் போல, அளவும் கோடுகளும் வடிவமாக கச்சிதமாக இருக்கும். ராணுவ அணிவகுப்பு போல இருக்கும் இது.

தென் அமேரிக்கா, ஸ்பெயின் போன்ற அணிகள் தரை வழியாக சிறு தொலைவு பாஸ்களை செய்து விளையாடுவார்கள். அதுவும் ப்ரேஸில் அணி குட்டி குட்டி பாஸ்களாக கொடுத்து கொடுத்து முன்னேறுவார்கள், சில நேரம் கோல் கீப்பருக்கு கூட பந்தை பாஸ் செய்வார்கள். தங்கள் பக்கம் கோல் போஸ்ட் அருகில் இருந்து பந்தை வெளியேற்ற எல்lலோரும் முரட்டுதனமாக பந்தை எங்காவது அடிப்பது வழக்கம், ஆனால் ப்ரேஸில் அப்பொழுதும், அவர்களின் குட்டி க்யூட் பாஸ்களை விடுவதில்லை என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கும்.

இப்படியான பாஸ்களை ப்ரேஸில் அணியினர் கொடுத்து விளையாடுவதை பார்க்கும் பொழுது பிரம்மாதமாக இருக்கும். புல்லரிக்கும் – பரவசப்படுத்தும், அவர்கள் மீது காதல் வரும். இது முன்னால் சொன்ன பாய்ண்டு டூ பாய்ண்ட் மாதிரி இல்லாமல், அங்கு இங்கும் இங்கும் அங்கும் மீண்டும் அங்கும் இங்குமாக இருக்கும். இந்த முறையில் ஒரு குமச்சல் இருக்கும், கிறுக்கல் ஓவியம் போல வளைந்து நெளிந்து போகும், உயிரோட்டமாகவும் கொண்ட்டாட்டமாகவும் இருக்கும் நாட்டியம் போலவும், இசை போல இருக்கும்

தொடரும்...

சாதியைப் பற்றிய convenience/ அனுகூலம் தியரி

சாதியைப் பற்றிய convenience /அனுகூலம் தியரி:  

 

          இதை படிக்கும் முன் இதை மனதில் வைத்துக் கொண்டு படிக்கவும். எனக்கு சாதி முறைகள் பிடிக்காது, சாதி பார்ப்பவன் நான் அல்ல, நான் சொல்லுவது சிலருக்கு முட்டாள்தனமாக தோன்றும் என்பதை நான் அறிவேன், சொல்லப் போகும் விஷயம் பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருந்திருக்கலாமன ஒரு யூகமே.

 

            முக்கியமா - அய்ய்ய்ய் சாதியைப் பற்றி பேசுவதே எனக்கு அருவருப்பை தருகிறது என சீன் போடாமல் யோசித்துப் பாருங்கள். 

     

             

 

               சாதி அதன் கட்டமைப்புகள் அதன் ஏதிர்ப்பு அழிப்பு ஓழிப்பு எல்லாம் தோற்று போன நிலையில் இதை எழுதுகிறேன். சாதி என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றி மதங்கள், வேற்று நாட்டவர்கள், முற்ப்போக்கு சிந்தனைவாதிகள், மார்க்சியம் போன்ற கோணங்களில் பல பார்வைகள் இருக்கின்றன, எல்லாம் மிகுந்த ஆராச்சியின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது சொல்லப்பட்டது. ஆனாலும் இந்திய சாதியின்  நுனியைக் கூட ஓடுக்க முடியவில்லை என்பது எனது கருத்து. இச் சூழலில் இவர்கள் எடுத்து வைத்த  , நமக்கு சொல்லித் தந்த கருத்துகளை சந்தேகப் பட வேண்டியுள்ளது.

 

  சாதி வேலை அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டது என வருனாஸ்ரமம் என்கிறது, முற்போக்கு வாதிகள் ஆண்டான் அடிமை என்கிறார்கள், மார்க்ஸியம் பொருளாதார ஏற்ற தாழ்வே சாதியின் அடி வேர் என்கிறார்கள். இதையெல்லாம் நான் மறுக்கவில்லை, ஆனால் சந்தேகப்படுகிறேன். சாதி என்பது இதையெல்லாம் தாண்டிய ஓன்றாக நான் பார்க்கிறேன்.

சாதி எப்படி உருவானது என்பதைப் பற்றி பல வித தியரிகள் இருக்கிறது. இதோ எனது convenience தியரி.

                     இந்திய துனை கண்டத்தை நோக்கி பலர் பல்வேறு காலங்களில் வந்துள்ளனர். இந்தியாவை அடைய வேண்டும் என்கிற ஆவலுடனும் சிலர் வேற வழியில்லாமலும் பலர் சொந்த இடத்தில் பருப்பு வேகாதாதாலும் இன்னும் பல காரணங்களுடன் வந்துள்ளனர...

         புதுசா வந்தால் பெரும்பாலும் சண்டை நடக்கும் வெட்டு குத்து நடக்கும் பெரும்பாலும் அது வளங்களை பகிர்வதில்தான் சச்சரவு நடக்கும், ஆனால் வளம் கொண்ட இந்தியாவில் அந்த சண்டைக்கு தேவையே இல்லை. அப்படி என்ன வளம் என்றால்? நீங்க வளை கூடாவில் வாழ்ந்தால் தெரியும்், பைபிளை படித்தால் புரியும். ஒரு சந்ததி பலுகி பெருக படும் பாடு பெரும்பாடு. சுட்டரிக்கும் வெயில், ஆறு, குளம், மலை போன்றவைகள் இல்லாத பூமி, இருக்கும் வளங்களை கட்டுப்படுத்தவும் அதை பாதுகாக்கவும்தான் எவ்வளவு சண்டைகள் கொலைகள்.

சரி அப்படியே வளங்கள் இருந்தால் ரெத்தத்தை சுண்ட வைக்கும் குளிர், மூன்று ஆடைகள் குறைந்தது தேவை, வடக்கில் இருந்து வரும் குளிர் காற்றை சாதாரணமாக எடுக்க முடியாது. கொஞ்சம் நம்ம இமாலய மலைக்கு அந்தபக்கம் பார்த்தால் புரியும்.

என்னய்யா வள வள ந்னு போய்கிட்டே இருக்கு. சரி மேட்டருக்கு வருவோம் இப்படியான எந்த பிரச்சனைகளும் இல்லாத நாடு இந்தியாவில் பல்வேறு மனிதர்கள் பல் வேறு கால கட்டத்தில் உள்ளே வந்துள்ளனர். வந்தவர்களை ஏற்கனவே இருந்தவர்கள் கம்பளம் விரிச்சி வரவேற்க்க வில்லை அது போல அடிச்சி துரத்தவும் இல்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. இது எப்படி என்றால். இந்தியாவுக்கு வந்தவர்கள் பெரும்பாலும் அவர்கள் வாழ்ந்த இடத்திலிருந்து துரத்தி விடப்பட்டவர்களாக இருக்கனும் என்பது எனது கனிப்பு.

அவனவன் வந்து அவனுக்கு தெரிஞ்ச முறைகளில் வாழ்ந்திருக்கான். இப்படி வாழ்வதில் இருக்கும் வசதி அலாதியானது. யாரையும் சொரண்டாம அவன் அவனுக்கு தெரிஞ்ச மாதிரி வாழ்வது. அப்படி அவர்களுக்கு தெரிஞ்ச முறைகளே அவர்களது அடையாளம் ஆக்கப்படிருக்கும். பெரும்பாலும் அடையாளங்களை மற்றவர்களே கொடுத்திருப்பார்கள், பின்னர் அதை அதற்க்குரியவர்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள். இந்த அடையாளம் என்பது அவர்கள் செய்கிற வேலையாக இருக்கலாம், சாப்பிடும் முறைகளாக இருக்கலாம், அறிவு திறனாக இருக்கலாம். இப்படி இருப்பது co Existenceக்கு ரொம்ப முக்கியம். அதுதான் பின்னர் சாதியாக மாறியிருக்கும். சாதி என்கிற அமைப்பில் இருக்கும் வசதி / நண்மைகள் பல பல அதை உணர்ந்துதான் இந்த convenience தியரியை உருவாக்கியிருக்கிறேன்.

நான் மேலே சொன்ன காலம் இலக்கியம் இலக்கணம் மொழி மதம் போன்ற கட்டமைப்புகளுக்கு முன்.

 

   சாதியாக இருப்பதில் இருக்கும் லாபம் அதிகம் அதில் இருக்கும் கன்வினியன்ஸ் /  அனுகூலம் அதிகம்.  இப்படியாகதான் சாதி தோன்றிருக்கும் என்ற கோனத்தில் சிந்தித்து பார்த்தால் சாதி ஏன் இன்றும் மேல் சாதியென சொல்கிறோமே அது முதல் அடிமட்ட சாதி என்கிறோமே அது வரை விஷ செடியாக பரவி கிடக்கிறது என்பது புரியும்.

 

 சாதி என்பதை சுரண்டும் கருவிகளாக ஆக்கியுள்ளனர் இந்து மதத்தில் என்கிறார்கள்,  இருக்கலாம் ஏதோ முறைபடுத்தபடாமல் இருந்த அனுகூலன் தரக் கூடியதை முறைபடுத்துதல் மட்டுமே வர்னாஸ்ரம் என்பேன். சாதி வர்னாஸ்ரமம் வருவதற்க்கு முன்பே இருந்திருக்க வேண்டும்.

 

    அது ஒரு குழுவை அடையாளபடுத்துகிறது, ஒரு இன குழுவாக ஓற்றுமையாக பாதுகாப்பாக வாழ வைக்கிறது, ஏதோ ஒரு விஷயத்திலாவது மற்றவர்களை காட்டிலும் நம்மை வேறுபடுத்தி காட்டுகிறது, நமக்கென ஒரு கூட்டத்தை தருகிறது, உதவிகளை தைரியமாக உரிமையோடு கேட்க்க கொடுக்க வைக்கிறது, ஒரு வித ரெத்த பந்தத்தை கொடுக்கிறது. இப்படியான அனுகூலன் அதிகம்... முக்கியமாக அடையாளம் தருகிறது.

 

    இதெல்லாம் இல்லை என்பவர்கள் அவர்கள் அவர்கள் சாதியை கிண்டல் அடித்து பாருங்கள். முடிகிறதா என சோதித்து பாருங்கள். முடிகிறதென்றால். குட் -  நீங்க சாதியை விட்டுவிட்டிர்கள் என அர்த்தம்.

One Hundred Years Of Solitude: புத்தக அனுபவம் - 1

One Hundred Years Of Solitude: புத்தக அனுபவம்-1

                       கப்ரியேல் கார்சியா மார்கேஸ் எழுதிய One hundred years of solitude  நாவலை கேட்டேன், வாசிக்க சோம்பேறியாக இருந்ததால் கார் ஓட்டிச் செல்லும்  பொழுது ஆடியோ பதிப்பை கேட்டு மகிழ்ந்தேன். தொலைக்காட்சித் தொடருக்கு நிகரான கதையென சொல்லலாம். மெட்டி ஓலி  / சரவணன் மீனாட்சி போன்ற நெடுங்க கதை ஆனாலும்  கார்சியாவின் மொழி பிரவாகமும், கதையை சொல்லும் முறையாலும் இந்த நாவலை உலகின் மிகச் சிறந்த இலக்கிய பிரதிகளில் ஒன்றாக மாற்றிவிடுகிறது. மேலும் இப்படியான சிறந்த இலக்கிய பிரதி இனிமையான வாசிப்பு அனுபவத்தை தருவதாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் இருப்பதன் ரகசியம் கப்ரியேல் கார்சியா மார்கேஸின் மேஜிக் எழுத்துக்கள் எனச் சொல்லாம்.

                         நாவல் முதலில் விறுவிறுப்பாக சென்றாலும் இடையில் சில இடங்களில் மிக மெதுவாக செல்வது போல உணர்ந்தேன்.   இதில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள்- பரிச்சியம் இல்லாத பெயர்களாகவும் ஒரே மாதிரியான பெயர்களாக இருப்பதால்  பெருங் குளப்பம் ஏற்ப்படுகிறது  நமக்கு. ஒவ்வரு முறையும் யார்டா இது, இது இவனென்றால் அப்படினா அது யாரு, இவனுக்கும் அவனுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என செம டென்சனாக்கவுசெய்கிறது.

              இந்த பெயர் குழப்பத்தை   நீக்க இணையங்களில் கிடைக்கும் கதாபாத்திர பெயர் குறிப்புகள் உதவி கொண்டு வாசிக்கலாம் இன்னும் நன்றாக புரியும்.  நாவலின் பாதி பகுதியை தாண்டும் பொழுது இந்த பெயர் குழப்பத்திலிருந்து  நம்மை நாமே  விடுவிக்க முடிகிறது அல்லது நமக்கு பழகிவிடுகிறது.

                        ஒரு நாவல் எதை பேசுகிறது எதை சொல்கிறது என்பதுதான் எல்லோரின் முதல் கேள்வியாக இருக்கும். இந்த நாவலை பொருத்தவரையில் அது எதை சொல்லவில்லையென்றுதான் கேட்க்க வேண்டும் எனென்றால் அந்த அளவிற்க்கு நாவலை சமுக , சரித்திர, அரசியல், மனிதவியல், உளவியல் என பல  கோணங்களில் இந்த நாவலை அனுக முடியும். அந்த அளவிற்க்கு மேட்டர் இருக்கு. பொதுவாக இப்படி விஷயம் அதிகமாக இருக்கும் நாவல்கள் வாசிக்க சுவாரஸ்யமாக இருக்காது, அந்த சுவாரஸ்யத்தன்மையை அவரது கதை சொல்லும் விதத்தில் கொண்டு வருகிறார் தென் அமேரிக்காவில் உள்ள கொலம்பியா நாட்டைச் சார்ந்த மார்கேஸ்.

        இந்த நாவலின் முதல் வரியை பாருங்களேன் – Many years later, as he faced the firing squad, Colonel Aureliano Buendía was to remember that distant afternoon when his father took him to discover ice.

                        இதைப் போல பல வாக்கியங்கள் இந்த நாவலில் வருகிறது.   முன்று காலத்தையும் ஒரே புள்ளியில் இனைத்து எழுதும் முறை.  அதாவது  நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நிகழ்வைப் பற்றிச் சொல்லும்பொழுது. நாவலில் இனி வரப்போவதையும்  நடக்கும் செயலுக்கு முன்பாக நடந்ததையும் சொல்வது  - காலத்தை ஒரே தளத்தில் வைத்து பார்க்கும் முறை. இந்த நெடிய நீண்ட நாவலுக்கு சுவாரஸ்யம் தருவதில் இந்த எழுத்து முறையும் காரனம்.

                     இந்த நாவலில் காலம் முன்னுக்கும் பின்னுக்குமாக தயக்கமின்றி பயனிக்கிறது, ஆனாலும் அது மிக சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. கதை ஒரே சீராக அதாவது கால ஓட்டம் என்கிறோமே அப்படி அல்லாமல் முன்னுக்கும் பின்னுக்குமாக சென்றுக்கொண்டிருக்கும்.  இந்த நாவலின் மையக் கரு “ தனிமை” க்கு   காலத்திற்க்கும் இடையில் உள்ள உறவை சூட்டிக்காட்டுவதற்க்காகவே கார்சியா இவ்வாறு எழுதும் முறையை தேர்ந்தெடுத்திருக்க வேண்டும்.

                 

           

      யோசே அர்காடியா வெண்டியா துடிப்பு மிக்க மனிதர், இவர்  ஒரு அறிவியல் ஆர்வலர், புதிய புதிய யோசனைகள் கொண்டு புதிய வழிமுறைகளை வகுக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர், எப்போழுதும் எதையாவது செய்து கொண்டு இருப்பார், ரசவாதத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர், புதிய இடங்களை கண்டுபிடிப்பது இவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.  

          அவர் அவரது மனைவி ஊர்சுலா மற்றும் சில நன்பர்கள் குடும்பத்தோடு  யோசே தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஊரை விட்டுவிட்டு புதிய இடங்களை நோக்கி பயணம் மேற்கொள்கிறார், அவர்களது பயணத்தின் போது, மலைகளால் சூழப்பட்டு  மிக சுத்தமான ஆறு ஓடும் இடத்தை கண்டுப்பிடிக்கிறார்கள். அந்த இடத்தில்  ஒரு ஊரை நிர்மாணிக்கிறார். அது மிக அழகாக இருக்கிறது, தூய்மையாகவும், ஒழுங்காகவும் இருக்கிறது, சாவே இல்லாத ஊராக இருக்கிறது. உலகின் மற்ற பகுதியோடு எந்த தொடர்பு இன்றி இருக்கிறது. ஊரில் உள்ள எல்லா வளங்களும் அனைவருக்கும் சம அளவில் பங்கிட்டு கொடுக்கப்படுகிறது. எல்லோருக்கும் அவர்களது உரிமை என்ன அதிகாரம் என்ன என்பது தெரிந்திருக்கிறது. யாரும் யாரையும் சுரண்டல் செய்ய தேவையில்லாது இருக்கிறது. அதற்க்கு மொகோண்டா என பெயர் இட்டு வாழ்கிறார்கள்.

          இயற்க்கையாகவே துடிப்பும் தேடல் வேட்க்கை கொண்ட யோசே அர்காடியா வெண்டியாவிற்க்கு  இந்த ஓழுங்கு வாழ்க்கை மீது சலிப்பு தட்டவே மொகோண்டோவை எப்படி உலகின் மற்ற இடத்தோடு  இனைப்பது, உலகில் கண்டுப்பிடிக்கபடும் புதிய விஞ்சான அறிவை ஊருக்கு எப்படிக் கொண்டு வருவதை பற்றிய சிந்திக்க ஆரம்பிக்கிறார்.    இதுதான் கதையின் ஆரம்பம். .

                உலகின் மற்ற பகுதியிலிருந்து முழுதுமாக துண்டிக்கப்பட்ட மெகண்டோவிற்க்கு வரும் ஒரே மனிதர்கள் ஜிப்ஸி என அழைக்கப்படும் நாடோடி கும்பல். அப்படிப்பட்ட ஒரு கும்பலின் தலைவன்தான் மில்க்கியாதேஷ். இந்த நாடோடிகள் கொண்டுவரும் புதிய கண்டுப்பிடுப்புகள் அனைவரையும் வியப்பில் ஆச்சரிப்படுத்துகிறது. யோசே அர்காடியா வெண்டியாவின் தீராத தேடல் வேட்க்கை மில்க்கியாதேஷ் கொண்டுவரும் புதிய சாதன்ங்கள் மூலம் இன்னும் வளர்கிறது. மில்க்கியாதேஷிடம்  நட்பு கொள்கிறார். வெண்டியாவின் தேடல் வேட்கை மெகெண்டோவை மற்ற உலகின் பகுதியோடு வருங்காலத்தில் இனைக்கிறது, இப்படியான இனைப்பை வெண்டியா குடும்பத்தின் வருங்கால சந்தினரும் தொடர்ந்து முயற்ச்சிக்கிறார்கள், வெற்றியும் பெறுகிறார்கள். இப்படியாக மெதுவாக மெக்கெண்டோவின் ஓழுங்கு  கலைக்கப்படுகிறது மனிதர்களிடம் தனிமை வந்து குடியேறிக்கொள்கிறது. எப்படி இது நடக்கிறது எனப்தை வெண்டியா குடும்பத்தை சேர்ந்த  ஏழு தலைமுறைகளின் வாழ்வு அவர்களது ஏற்றம், வீழ்ச்சி, மரணம் , காதல் சொல்லுவதன் மூலம் சொல்கிறார். இதுதான் கதையில் மிகச் சிறிய சுருக்கம்.

             

தொடரும்……….

ஆற்று வெள்ளத்தில் சிறு சாகசம்

ஆற்று வெள்ளத்தில் சிறு சாகசம் 

         ஆற்றில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடுதுடே, பேருந்தெல்லாம் நிப்பாட்டிடானுவ, பாலத்த தாண்டி தண்ணீர் ஓடுது, நம்வூருக்கு வரனும்னா ஆத்தூரை சுத்தித்தா வரனும் தெரியும்லா என்றான் தர்மா,  நிர்மல்  வெள்ளம் பார்க்க வாரியா? நம்மவூர் ஆள்கள் எல்லாம் அங்கேதான் இருக்காவ என்றான், ஊரில் வெள்ளம் வந்தால் ஊரே ஆற்றுக்கு வந்து வேடிக்கை பார்க்கும், மெதுவாக தவழ்ந்து போகும் ஆறு சீற்றத்துடன் இரைச்சலோடும் ஒடிவதை பார்ப்பது அலாதிதானே,  எங்க ஊர் பாலம் தாழ்வான பாலமாக இருந்ததால் ( படத்தை பார்க்கவும்), வெள்ளம் வரும் காலத்தில் அதை தாண்டி தாமிரபரணி படையெடுத்து செல்லும்.
        நானும் தர்மாவும் பாலத்தின் அருகில் சென்றோம். எற்க்கெனவே இம்மி, கீனா, சுதாகர் என ஊர் பட்டாளங்கள் அங்கே இருந்து ஏதையோ பற்றி மும்முரமாக பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நானும் கலந்துக் கொண்டேன், ஏ யாரெல்லாம் வர்றா,  நிர்மல் நீ வாரியா? சொல்லு டக்குன்னு போய்ட்டு வரனும், சாயங்காலம் ஆகிட்டே இருக்கு. எங்கே எதுக்கு? என நான் கேட்க்க. தம்பி இங்க பாரு இந்த சின்ன பைய, என அருகில் பள்ளிக் கூட பையோடு  நின்றுகொண்டிருந்த பையனை காட்டினார். இவன் ஊரு ராஜபதி, பாலத்துக்கு அந்த பக்கத்துக் கிராமம், காலையிலெ பள்ளிக்கூடம் வந்திருக்கா, நடந்தே வந்திருக்கான், வரும்போது வெள்ளம் இல்லை, இப்ப பாலத்துக்கு மேல தண்ணி, அதான் அவனை அந்தப் பக்கம் கொண்டு விடலாம்னு இருக்கோம். பாவம்லா இந்த பைய, அவிய அம்மா அப்பா தேடுவாவ்ல்லா என்னடே சொல்ற என்றார், திரு திருவென முழித்து கொண்டிருந்தான் அந்த பையன்.
         அண்ணே தண்ணி இழுப்பா இருக்கும் போலேயே, ஆமாம் தம்பி, நீ வரலனா விட்று, நாங்க போறோம், என்னடே சொல்றிய என்றார்,  கூட்டம் ஆமாம் போவேம்டே, ஆறுலயும் சாவு அறுபதிலையும் சாவு என்றது கூட்டம். நானும் ஏதோ தைரியத்தில் இம்மி அண்ண. என்னது வர்லனா வீட்றா அதெப்படி, நானும் வர்றேன், என்றேன், அப்ப சரி. வாங்கடே கிளம்புவோம். காலிலிருந்த செருப்புகளை கழட்டி ஒரத்தில போட்டு எலே இந்த செருப்புகளை பாத்துக்க என்று எந்த வித முன்னேற்பாடும் இன்றி, பழக்கமும் இன்றி, யாரிடமும் சொல்லாது, எட்டு பேர் கொண்ட அந்த குழு சிறுவனோடும் சேர்ந்து கிளம்பியது.
     இம்மி அண்ணனுக்கு தண்ணீர் முழங்கால் கீழ் வரை இருந்தது, எனக்கு தொடை வரை, அந்த சிறுவனுக்கு இடுப்பு வரை. சுதாகர் அண்ணனும் இம்மி அண்ணனும் அந்த சிறுவனை அவர்களுக்கு இடையில் வைத்துக்கொண்டார்கள், அதன் பின் கீனா அப்புறம் நாணு எனுக்கு அப்புறம் தர்மா என  அவர்களுக்கு பின்னால் சென்றோம்.

     ஏலே எல்லோரும் ஓன்னா கை கோர்த்து போவோம், அப்பத்தான்  தண்ணி இழுவைய எதிர்த்து போக முடியும், புரியுதா. தண்ணியில எதிர்த்து போகும் போது நேரா நிக்கப்புடாதுல, அந்த நாணல் இருக்கு பாரு அது மாறி வளஞ்சி போகனும், கோனாலா உடம்ப வச்சி சைடா நடக்கனும், என்ன மாறியே பின்னால வாங்க, புரியுதா, அப்புறம் சப்புல சலபுலன்னு  சப்பாத்து போட்ட போலிஸ்க்காரன் மாறி வீறாப்பா நடக்கபுடாது, தரையை ஒட்டி கால வச்சிக்கிட்டு இழுத்து இழுத்து நடக்கனும் என்றார், சரின்னே என தலையாட்டினோம். ஒரு துளி பயம் இல்லை. ஆற்றின் வெள்ளம் நீர் அழுக்கு, மணல் குப்பை எல்லாவற்றையும் கரைத்து தங்க நிறத்தில் வேகமாக ஓடி, பாலத்தின் துளைகள் வழியாக அந்த புறம் சென்று முட்டி மோதி பெரும் சத்தத்தோடு சென்று கொண்டிருந்தது, இரு புறமும் தண்ணீர் எங்கும் தண்ணீர், வலது புறத்தில் கொப்பு, செடி, கொடிகள், சருகு, மூள் வேலி, அமலை செடிகள் என அடித்து கொண்டு வரும் தண்ணீர் பார்க்க  தங்க நிறத்தில் அமைதியாகவும் வேகமாகவும் வருவது போல இருக்கிறது,  ஆனால் பாலத்தை கடந்து செல்லும் போதுதான் அதன் வீரியமெம்ல்லாம் தெரிகிறது, அதன் சத்தம் ஓஓஓஓஓஓ என வெகு தொலைவில் கூட கேட்க்கக் கூடியதாக இருந்தது, தண்ணீரின் முழு வேகத்தோடு துள்ளித் தெறிக்கிறது, அதன் போக்கு பிடிபடாதது போல தாறுமாறா ஓடிற்று. எலே வலபக்காமா ஓரமா வாங்க, அந்த பக்கம் போக கூடாது என எச்சரித்து கொண்டே சென்றார் இம்மி அண்ணன்.

  

                பாலத்தில் எங்களுக்கு இருந்த ஒரே பிடிமானம் பாலத்தில் அமைந்த தடுப்பு தூண், அது 10 மீட்டருக்கு ஒன்றாக இரு புறமும் இருக்கும். முன்னால் சென்று இம்மி ஒரு தூணை பிடித்து கொள்வார், அவரோடு அந்த சிறுவனையும் பிடித்துக்கொள்வார், பின்னர் அவரது கைகளை சமாளி அண்ணன், அப்புறம் கீணா அப்புறம் நாணு எனக்கெப்புறம் மற்றவர்கள், கடைசியில் குழந்த அண்ணன். சங்கிலியின் இரு முனைகளிலும் பலசாலிகள் வயதில் மூத்தவர்கள், நாங்கள் அவர்களை இணைக்கும் சங்கிலி தொடர்கள். இவ்வாறு எல்லோரும் ஒரு தூணை அடைந்ததும் அடுத்த தூணை நோக்கி செல்வார் இம்மி அதுவரை அவரை சங்கிலி தொடர் போல நாங்கள் பிடித்து கொண்டு நகர்வோம், இந்த தடுப்பு தூண்களை யாராவது ஒருவர் பிடித்திருப்பார்கள், அதுதான் இந்த சாகசத்தின் சூட்சுமம் என அப்போது விளங்கிற்று, ஆற்றின் நடுவில் ஆற்றின் இழுப்பு மிக மிகுதியாக இருப்பதாகவே இருந்தது, இருந்தாலும், இனி பின் நோக்கி செல்லுவது சரியான முடிவாக இருக்காது என கருதி சென்று கொண்டிருந்தோம்.

              

   இம்மி அங்கிருந்து கொண்டு உயர்ந்த ஆலையத்தின் கோபுரத்தை பார்த்து சிலுவை போட்டுக்கொண்டார். எல்லோரும் முழு பலத்தையும் வீரியத்தைம் கொண்டு நடந்தோம், ஏதோ சாமி வந்து ஆடும் நிலையில் இருந்தோம் என இப்போது நினைக்க தோன்றுகிறது, ஆற்றின் காட்டிரச்சல் இல்லை, யாருமில்லை, எங்கிருக்கிறோம் நினைவில்லை, காலில் தண்ணீர் பட்டு தெறிக்கிற அந்த சிறு ஓசையாக சளர் சளர் என தண்ணீரை கிழித்து கொண்டு நடக்கும் எங்களது காலெடி ஒசையை தவிர வேறு எதுவும் கேட்கவில்லை, ஒருவரின் கைகள் இன்னொருவரின் பிடிக்குள் இன்னும் இன்னும் பலம்கொண்டு பிடித்து கொண்டோம், மூச்சி விடுகிறோமா இல்லையா என தெரியவில்லை, பயமா? வெறியா? குருட்டு தைரியமா? சொல்ல தெரியவில்லை. மெதுவாக, உறுதியாக முன்னேறி அடுத்த கரையை அடைந்து, அந்த சிறுவனை அவன் கிராமத்தில் விட்டுவிட்டு மீண்டும் ஆற்றை கடந்து வந்தோம்,  சிறுவனின் ஊருக்கு செல்லும்போழுதுதான் எனக்கு மிக கஸ்டமாக இருந்தது, காலில் செருப்பு இல்லை, சரியான ரோடு இல்லை, இருந்து கல்லையும் முள்ளையும் பார்த்து பார்த்து நடந்து சென்றோம். மீண்டும் ஆற்றை கடந்து வரும் பொழுது எளிதாக இருந்தாக எல்லோரும் சொல்லிக் கொண்டார்கள், ஒரே சிரிப்பாக சிரித்து கொண்டு வந்ததாக நினைவு,  கரையில் இருந்த சிலரை பார்த்து கையசைத்து “ நாங்க பரலோகத்துக்கு டிக்கெட் வாங்க போறோம்” என கத்தினோம். சில வேளைகளில் மற்றவர்களின் கைகளிலிருந்து எங்களது கைகளை விடுத்து சோதித்து கொண்டோம், சிலர் தண்ணீர் வரத்து கம்மி ஆய்ட்டுடே என்றார்கள்.  அப்படி பயம் இருக்கனும்ல்லா இந்த ஆத்துக்கு என்றான் கீனா. எனெக்கென்னவோ ஒரே அளவு தண்ணீர் வந்தது போலவே இருந்தது. எப்பாடி உயிரோடு திரும்பியாச்சி எனவெல்லாம் சிந்திக்கவே இல்லை, அப்படி ஒரு சிந்தனை இல்லையென்றுதான் சொல்லனும். Its Just a  Wild Gut அப்படின்னு இப்ப தோனுது. 

              இதுவரை இப்படி பாலத்தை யாரும் கடக்கலடே பஸ் கூட போகாத இந்த தண்ணிய நாம காலால கடந்திருக்கோம்டே, வாங்கல எல்லோரும் வீட்டுக்கு போவோம் என்றார் இம்மி,எல்லோரும் அவர் அவர் செருப்பை அணிந்து கொண்டு கிளம்பினோம். ரொம்ப பெருமையா இருந்திச்சி. அடுத்த நாள் பேப்பரிலெல்லாம்  நம்ம பேர் வருவது போலவும், முதல் மந்திரி, ஜனாதிபதியிடம் பதக்கம் பெறுவது போலவும், அந்த பையனின் அம்மா எங்களை புகழ்ந்து எங்கள் வீட்டுக்கெல்லாம் வந்து புகழ்கிறது மாதிரியும், பள்ளி கூடத்தில் எண்ணை முன்னிலைப் படுத்தி ப்ரின்ஸிபால் பேசுவது போலவும், அந்த பையன் பெரியவனான பிறகு கூட இதை நினைவுப்படுத்தி நன்றி சொல்லுவதுப் போலவும் போல கற்பனைகள் வந்து சென்றது எனக்கு, வீடு செல்லும் வரை யாரும் அதிகம் பேசவில்லை ஒரு வேளை எல்லோரும் இப்படியான கற்பனைகளை ரசித்து கொண்டுவந்திருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். இந்த நினைவுகளைத் தவிர வேறு எந்த வெகுமதியும் கிடைக்கவில்லை. அந்த கற்பனைகளை இப்பொழுது நினைத்தால் சிரிப்பாக வருகிறது.

       இந்த செயல் இன்று வரை எங்கள் வீட்டுக்கு தெரியாது. ப்ளிஸ் யாரும் சொல்லிறாதிய, எங்க அம்மா திட்டுவாங்க.

ரிச்சர்ட்ஸ்,பாப் மார்லி மற்றும் உசைன் போல்ட்:

ரிச்சர்ட்ஸ்,பாப் மார்லி மற்றும் உசைன் போல்ட்:

  இளைமையிலே மேற்க்கு இந்திய தீவுகள் கிரிகெட் அணியினர் மீது திராத மோகம் கொண்டுள்ளவனாக இருந்திருக்கிறேன் என இப்போழுது தெரிகிறது. கிராமத்தில் கிரிக்கெட் விளையாடும் அண்ணன்மார்கள் நிறைய பேர் மேற்கு இந்திய அணியினரை ரசிப்பவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். கிரிக்கெட் அதிகம் பார்க்கபடுவதை காட்டிலும் அதை பற்றி கேட்டல், வாசித்தல் மற்றும் பேசுதலே அதிகமாக இருந்த அந்த போழுதுகளில் இப்படியான ரசனை எனக்கு வந்திருக்க கூடுமென நினைக்கிறேன்.

      ரிச்சர்ட்ஸ், க்ளைவ் லாய்ட், ஜோயல் கார்னர், மால்கம் மார்ஷல், அண்டி ராபர்டஸ், ஜெஃப் டுஜான், லேரி ஹோல்ம்ஸ், ரிச்ஜி ரிச்சர்டசன், கோர்டன் க்ரிண்ட்ச், மைக்கல் ஹோல்டிங், கஸ் லோகி என வாழ்வில் என்றும் மறக்க முடியாத பெயர்களாகிவிட்டன. மால்கம் மார்ஷலின் பவுளிங் ஆக்‌ஷன் இன்று வரை எனக்குள் இருக்கிற்து என்பது எனது பவுலிங் அக்‌ஷனை பார்த்தவுடன் கண்டுபிடித்துவிடலாம்.

 இவர்கள் மூலம்காவே கருப்பு மீது ஒரு ஈர்ப்பு, கருப்பு நிறத்தில் இருக்கும் அந்த வீரியம் அதன் வேகம் அதன் திறன் என கருப்பு மனிதர்களிடம் நீங்காத ஈர்ப்பை கொண்டு வந்துள்ளது. கருப்பு அழகிளே அதிகம் என்னை ஈர்க்கிறார்கள். கருப்பு மயக்கத்தை கொடுக்கிறது. இப்படியாக கருப்பு மனிதர்கள் என்னை ஈர்க்க தவறுவதில்லை.

            எனக்கு பிடித்த கருப்பு மனிதர்கள் ஆளுமைகளை வரிசை படித்தினால் ஆப்ரிக்கா வரை சென்று வருகிறது. ஆனாலும் கரிபியன் மனிதர்கள் மனதுக்கு மிக நெருங்கிவிடுகிறார்கள். இதோ இன்று ஜெமைக்கா ஒட்டபந்தை வீரக்ளின் ரசிகன், உசைன் போல்ட் மற்றும் ஷெல்லி ஆன் ஃபெரெஷியர் விருப்பமான 100 மீட்டர் ஓட்ட பந்தைய வீரகள். அதற்க்கு நிகராக எத்தியாப்பியாவை சார்ந்த விளையாட்டு வீரர்களை பிடிக்கிறது. எத்தியாப்பியா பெண்கள்தான் உலகிலே மிக அழகானவார்களாக தோன்றுகிறார்கள். பிற்ப்பாடு எத்தியோப்பியாவிற்க்கும் மேற்கு இந்திய தீவிற்க்குமான நெருக்கத்தை படித்து அறிந்து அசந்துவிட்டேன்.

                   இசையென்றாலும் பாப் மார்லி அப்படி மனதோடு ஓட்டிவிட்டார், ஜமைக்கா தந்த இசை கடவுள் பாப் மார்லி, குரலின் வசிகரம் கிறங்க செய்கிறது. இன்னும் புதிய செய்திகளையும் சரித்திரங்களை அறியும் போதெல்லாம் இந்த கருப்பு அழகர்களும் அழகிகளும் அசத்திவிடுகிறார்கள்.

 ஒரு வேளை நானும் அவர்களின் ஒருவனாக இருந்திருக்க கூடுமோ எனவும் தோனுது. கிரிக்கெட் என்றாலும் சரி இசையென்றாலும் சரி ஓட்ட பந்தையம் எனறாலும் சரி அதில் ஒரு வீரியமும் துள்ளலும் இருக்கும் இவர்களிடம் இது இதுவரை பார்த்திராத வித்தியாசமான ஸ்டைய்லை கொடுத்துவிடுகிறது என நம்புகிறேன், அந்த தூள்ளல் என்னை ஆச்சரியபடுத்துகிறது அதன் பெருமிதம் போலித்தனமாக இல்லாததாக தோன்றுகிறது. ஒரு வேளை இந்த துள்ளலும் வீரியமும் நம்முள் குறைவாக இருப்பதால் வந்த ஈர்ப்பா என்றும் தெரியவில்லை.

        இதோ ஒரு எத்தியோப்பி வீராங்கனை நீண்ட தூர ஒட்ட பந்தையத்தில் வெற்றி கொள்கிறாள், அதோ உசைன் போல்ட் அவனது ட்ரெட் மார்க் வெற்றி குறீயிடை கூட்டத்தினரை பார்த்து காட்டுகிறான். சிலிர்ப்பை தரும் தருனங்களாக இருப்பது ஆச்சரியபடுத்துகிறது. அந்த ஆச்சரியத்தோடு பாப் மார்லி சடை முடிகளோடு பஃபலோ சோல்ட்ஜர் என தனது ராஸ்தாஃபெரி பாதையை பற்றீயும் கருப்பின அடிமைத்தனத்தை பற்றி பாடுகிறான்.

  http://www.youtube.com/watch?v=dG2uPYOIVDM

வளைகுடா பற்றிய பதிவு

  வளைகுடா பற்றிய பதிவு:

         சூட்டறிக்கும் வெயில், புழுதி புயல், வெளியே போகமுடியாத வெக்கை, புழுக்கம், வேற்று ஊற்றும் ஈரபதம், மேலும் எங்கும் சுதந்திரம் இல்லாத சூழல், நேற்று இங்கு சுமாரன வெயில்தான், என்ன 104 டிகிரி மட்டுமே, இதுதான் வெயில் கால ஆரம்பம், இன்னும் இது 115 வரைக்கும் போகும். இருந்தும் வளைகுடாவிற்க்கு வரவேண்டும் என்றும் இங்கு நீடித்து வேலை செய்து சம்பாதிக்கனும் என்கிற ஆசை எப்படி வருகிறது.

         முதலில் பணம் ஆமாம் இங்கு வேலை செய்து வரும் ரியால்கள்களை இந்திய ருபாய்க்கு மாற்றும் போது அதிகமான ருபாய் கிடைக்கும். இது மட்டும்தானா? இதை தவிர வேறொன்றும் இல்லையா, உற்றார் உறவினர்களையும் தாய் தந்தையினரையும் விட்டு விட்டு தொலை தூரத்தில் இப்படி காசுக்காக ஆனாதையாக கிடைக்கிறோம் நாங்கள் என்று பொதுவாக சொல்வதுண்டு. இது உண்மையிலும் உண்மையாக இருந்தாலும் இது மட்டுமே உண்மையல்ல, இதை தவிரவும் இன்னும் சில விடையங்கள் உண்டு. அவற்றின் சிலவற்றை பார்ப்போம்.

         இதை பற்றி எழுதுவது கடினமானதும் சிலரின் மனதை புண்படுத்துவதாக கூட இருக்கலாம், எனவே இதை என்னை போன்ற பலரது அனுபவமாக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ளனும், நான் சொல்ல போவது அந்த சிலருக்கு மட்டுமே பொருந்தும். எல்லோருக்கும் பொருந்தாது. 

    இங்கு பணம் சம்பாதிக்க ரொம்ப அறிவாளியாகவோ, திறமைசாலியாகவோ மேலும் அதிக படித்து பட்டம் பெற்று இருக்கனுமென அவசியமில்லை. இந்தியாவில் உழைப்பதைவிடவும் சற்று அதிகமாக உழைக்க வேண்டி வரும். திறமை இருந்தால் இன்னும் சிறப்பு, நம்ம ஊர் டிப்ளோமாவோடு இங்கே இஞ்சினியாராக பணி புரியலாம். ஒரு டிகிரியை வைத்துக்கொண்டு மேனேஜர் வரை போகலாம். சிறிது திறமை, சரியான வாய்ப்பு இருந்தால் ஜெனரல் மேனஜராக கூட வாய்ப்புகள் அதிகம்.

   இங்கு இருக்கும் தொழிற்சாலைகளில் இருக்கும் பாதுகாப்பு முறைகள் மேலும்  வேலை செய்யும் இடத்தில் இருக்கும் சவுகரியம் இந்தியாவை காட்டிலும் அதிகம், மிகவும் ஸ்டிரிக்டான பாதுகாப்பு விதிகள் உண்டு, சும்மா எடுத்தோம் கவுத்தோமென எதுவும் செய்யமுடியாது, இங்கு தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்பவர்களுக்கு வேலை செய்யும் இடத்தில் ஏற்ப்படும் நோய்களை தடுக்க கூடிய உபரணங்கள் உலக தரத்தோடு அளிப்பார்கள், மேலும் அதை அனிய கட்டாய படுத்துவார்கள். சரியான இடைவெளியில் மருத்துவ பரிசோதனைகள் உண்டு. எனவே கூடுதல் பாதுகாப்பான வேலை இடம் இந்தியாவை காட்டிலும் இங்கு உள்ளது. பெட்ரோல் கெமிக்கல் தொழிற்சாலைகள் மிகவும் ஆபத்தானவைகள், அவற்றை பாதுக்காபாகவும் லாபகரமாகவும் இயக்க வேண்டும். சிறிய பிழை கூட பேராபத்தை உருவாக்க கூடியது. அப்படிபட்ட சூழலில் இங்கு பாதுகாப்புக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் முதன்மையான காரணங்களில் ஒன்று. 

   இனி வருவது முக்கியமான ஒன்று, இதுவே பலரின் வளைகுடா வாழ்க்கை நீடிப்பதற்க்கு காரணம். பெரும்பாலோர் ஏதோ ஒரு Commitment வோடுதான் இங்கு வருவார்கள், தங்கை திருமணம், தம்பி படிப்பு, கடன் அடைக்க போன்றவைகள், இந்த தேவைகள் பூர்தி ஆனதும் கிளம்பிவிடுவேன் என சொல்லும் இவர்களால், மீண்டும் இந்தியா போக முடியாத வகையில் அவர்களது திருமணம் கட்டிபோட்டுவிடும். இங்கு குடும்பத்தோடு வசித்து கொண்டே வேலை செய்பவர்களின் மனைவிகள் வளைகுடா நாட்டை விரும்புகிறார்கள். மனைவிக்கு தேவை கணவனும், பிள்ளைகளும் மட்டுமே என ஆகிபோன நிலையில், அவர்களுக்கு ஏற்ற இடமாக கருதுகிறார்கள்.  அவர்கள் வேறு யாரையும் திருப்தி படுத்த தேவையில்லை, மாமியார், நாத்தனார், ஒன்னு விட்ட சித்தி, சித்தப்பா போன்றவர்களுக்காக போலியாக நடித்தோ அல்லது சண்டையிட தேவையில்லை. மேலும் கணவனோடு இன்னும் நெருக்கமாகவும் Intimate ஆக இருக்கவும் வளைகுடா வாழ்க்கை உதவுகிறது எனபதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. இந்திய மிடில்க்ளாஸ் பெண்களின் அனுபவிக்கும் சில கட்டுப்பாடுகள் சிறிது தளர்க்கும் எனவும் சொல்லல்லாம், அவரகளது சின்ன சின்ன கணவுகள் எளிதாக கைகூடும் வாய்ப்புகள் இங்கு அதிகம்.  நினைத்த நேரத்தில் ஏழலாம், நினைத்த நேரத்தில் தூங்கலாம், விரும்பியதை சமைக்கலாம், சமைக்காது அடுப்பாங்கரைக்கு லிவு விடலாம், எல்லாம் அவர்கள் கட்டுப்பாட்டிலே. இது சரியா/ தவறா என நீயா நானா மாதிரி கேட்க்கபுடாது , நான் சொல்லுவது இப்படித்தான் பலர் இருக்கிறார்கள். என்பதுதைதான்.  

      பெரும்பாலான பெட்ரோலிய தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்பவர்களுக்கு சில சலுகைகள் உண்டு. அவற்றில் சில இலவச மெடிக்கல் இன்ஸுரன்ஸ் மேலும் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்கு இலவச கல்வி. இந்தியாவில் மெட்ரிகுலேசன் பள்ளியின் படிக்கும் மாணவனை காட்டிலும் இங்கு கல்வி கட்டணம் குறைவு மேலும் அந்த பணத்தை கம்பேனியே ஏற்றுக்கொள்கிறது, எனவே +2 வரை பிள்ளைகளை சிறப்பான பள்ளியில் இலவசமாக படிக்க வைத்துவிடலாம். இப்போது இங்கு கத்தாரிலும் துபாயிலும் உலகத்தின் சிறந்த பல்கலைகழகங்கள் அவர்களது கல்லூரிகளை ஆரம்பித்துள்ளது, தற்ப்போது பல பெற்றோர் கல்லூரியிலும் கூட சேர்த்துவிடுவது புதிய ட்ரெண்டாக மாறியுள்ளது.

       இதை சொல்லாமல் முடிக்க முடியாது, இந்தியாவில் இங்கு போல சம்பாதிக்க அறிவாற்றல் வேண்டும் ofcourse எல்லா இடத்திலும் அது வேண்டும்,  நான் சொல்ல வருவது சுமாரான அறிவோடும் படிப்போடும் நேர்மையாக தகடுத்தனம் செய்யாது பணம் சம்பாதிக்க வளைகுடா அற்ப்புதமான இடம் என சொல்லுவேன். இந்தியாவில் இந்த அளவு சம்பாதிக்கனுமென்றால் கண்டிப்பாக ஏதாவது அப்படி இப்படி இருக்கனும் அல்லது அதுக்கு துனை போகனும். இது நான் சொல்றது 10 -15 வருடங்களுக்கு முன்பு, இப்ப எப்படின்னு எனக்கு தெரியாது. இல்ல இப்படி தகுடுத்தனம் செய்யாமலே நாங்கள் இந்தியாவில் சம்பாதிக்க்றோம் என்றால் கண்டிப்பாக ஆறிவும் திறனும் அதிகம் என்று அர்த்தம். நான் சொல்லுவது சுமாரான அறிவு, மக்குக்கு அடுத்த நிலையை. எழுத்தறிவு இல்லாத எல்லா மலையாளியும் கல்ஃபில் இருப்பதனால்தான் கேரளா, 100% எழுத்தறிவு கொண்ட மாநிலமாக இருக்கிறது என இங்கு கேலியாக சொல்வதுண்டு.  

 மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன் ஆயிரம் ஆயிரம் தொழிலாளர்கள் தினம் தினம் இங்கு இந்தியாவிலிருந்து உடல் உழைப்பையும் திறனையும் விற்று வாழ்கிறார்கள், மனைவி பிள்ளைகளை பிரிந்து வாழ்ந்து குடும்பத்தை காப்பாற்றுகிறார்கள். அது முழுக்க முழுக்க உண்மை. சிலரின் வாழ்க்கை கண்ணிரால் எழுதபட்டிருக்கு, அவர்கள் மட்டுமே வளைகுடா அல்ல, , 
      இங்கு பல கோடிஸ்வர இந்திய வியாபாரிகள் உண்டு அதாவது வளைகுடா நாட்டிலே கோடிஸ்வர்கள். பெரும்பாலான கோடிஸ்வரகள் கேரளாவை சேர்ந்தவர்கள்.